جان شعبان

چه روزهای غریبی که غروب را مزمزه می کردم،چه روزهایی که در حیاط خلوت خاطره با تو همزبان می شدم،لالاییها در گوشم می پیچید و من، هی گوش می دادم آغاز تو را،من بودم و پیراهن یوسف،من بودم و دلداری اهالی